بحث از مذهب بود.

خوب ، در كتابهاى اهل السنة اين مسئله دقيقاً روشن شده است.

از ابتداى زمان رحلت پيامبر عزيزمان محمد بن عبد الله صلى الله عليه و على آله و سلم ،سخن از آراء و نظريه ى صحابه و تابعين هست و بوده.

مذهب يعنى روش فهميدن و رأى مردمان در امورى كه به خودشان ارتباط دارد به شرط اينكه از حدود شريعت قرآن و سنت خارج نشويم.

 ممكن است عده اى خيال كنند اهل السنة  همان ۴ مذهب معروفند .

در كتب اهل السنة هر گاه سخن از نظريه و آراء عده اى عالم به ميان مى آيد ، از آن به عنوان مذهب ياد مى شود.

مثلاً در جايى كه رأى ابن مسعود و ابن عباس ( دو تا از ياران رسول صلوات الله و سلامه  عليه ) با هم تفاوت داشته ، سخن از مذهب ابن مسعود و مذهب ابن عباس آمده است.

يا سخن از تغيير  مذهب ( نظر يا فتواى امام در موردى خاص) امام شافعى در موردى معين ، كه در آن بحث از فتوايى جديد شده است.

سفيان ثورى و جنيد بغدادى و اوزاعى ،ابن جوزى و ابن تيميه ... خيلى ها از خود آراء و نظريه هايى داشتند  و اين نظريه ها همگى در چارچوب دين توجيه شده اند.

اكنون نيز علماى أهل السنة داراى آراء  و نظريه هايى هستند كه هر كدام مى تواند مذهب قلمداد شود زيرا همانطور كه گفتم مذهب ، هر آراء و نظريه اى درچارچوب دين  است.

فكر مى كنم مشكل اساسى اينجاست كه هنوز عده اى فكر مى كنند " مذهب يعنى فرقه " !

مذهب با فرقه هم معنا نيست.

البته مى تواند مذهب ، خود يك فرقه ى منشق باشد و با بقيه ى مذاهب آنقدر اختلاف ريشه اى داشته باشد كه نتواند ديگرى را قبول كند.

ولى عمده ى مذاهب ، فرقه نيستند.

مثلاً مذاهب اهل السنة از اوائل زمان صحابه و تابعين تا كنون با وجود اختلاف آراء در مسائل فقهى ،همگى به عنوان جماعت " اهل السنة " شناخته مى شوند.

البته بعضى مذاهب ممكن است هم آنقدر متفاوت باشند كه نه تنها همديگر را انكار بلكه " تكفير " نيز  كنند!

مانند فرقه هاى زيديه و اسماعيليه و اثنى عشريه كه با وجود اينكه همگى شيعه هستند ، لكن هيچ كدام به ديگرى به عنوان شيعه اعتراف نمى كنند و حتى ديگرى را كافر مى دانند .

منظورم اين است :

كه مذهب  مى تواند مورد ستايش و پسنديده و قابل قبول باشد ،تا آنجايى كه از حدود كتاب خدا و سنت رسول اسلام خارج نشده باشد.

و ، مى تواند بسيار تفرقه آميز و نا پسنديده باشد در صورتى كه از قاعده و حدود دين خارج شده باشد .

 مانند بعضى از فرقه هاى صوفى كه از خود روشهاى عجيب و غريبى براى عبادت اختراع كرده اند كه خارج از شريعت اسلام است ( مانند مراسم نوشيدن آب جوش و وارد كردن سيخ و آلات حاد به جسم بدون خونريزى !!)

و اصولاً در دين اسلام بايستى در امور عبادى  به قرآن و سنت رسول (ص) مراجعه كرد .

و البته براى دورى از حاشيه روى فعلاً  عقائد و آراء شيعه را به شما واگذار مى كنم تا به موقع خود بدان توجه كنيم.

اميدوارم توانسته باشم منظور را خوب توضيح داده باشم.

الحمد لله و الصلاة و السلام على نبينا محمد و على آله و أصحابه و من تبعه بإحسان .

با وجد اينكه ، بحث با شما به اين شكل بسيار غير علمى شده ولى براى روشن شدن مطالب ،

لازم به تذكر است كه اولاً ، ما اهل السنة معتقد به عصمت صحابه نيستيم و همانطور كه ما در اين قرن ممكن است در امور خود به اجتهاد علماء و فقهاء مراجعه كنيم  آنان نيز صلاحيت آنرا داشته كه اجتهاد كرده و اينكه اشتباه يا درست كردند مسلماً از علماى كنونى به صحت و حق نزديكتر بودند زيرا آنان همگى در يك عصر بوده و مى توانستند با مراجعه به سخنان خدا و رسولش مستقيماً حق را بررسى كنند.

مگر مى شود هزاران شخص شاهد بر امر خدا مبنى بر امامت على بوده و سبس از ترس عمر با ابوبكر بيعت كنند!!

شما كه را مسخره مى كنيد؟!

آقاى عبدالكريم سروش روشنفكر ايرانى نيز با تحليلاتى زيبا اين كه " اعتقاد به امامت امامى معصوم از سوى خداوند " در حقيقت راهى براى اسارت كردن انديشه ى انسانهاست تا بدين صورت مردم را از حق دخالت در امور خود محروم و اسير كرده ، مى داند.

و گر نه شما دستتان به امام معصومى كه بدان ايمان داريد ، نه تنها بريده است بلكه دليلى نيز براى آن نداريد!

البته با نظرى به شيعه و تاريخشان متوجه مى شوم كه شما بيش از هزار سال است نه تنها از " امامت امامى معصوم " محروم بوده و هستيد بلكه بواسطه ى راويانى كه حتى احاديثى را به " امام غائب " نسبت داده ، سالهاست با عقل تان بازى ها شده!

بعد از وفات امام حسن عسكرى ، كسانى به عنوان نواب و نماينده هاى سرى " امام غائب " به جمع اموال شيعيان مشغول شده و آنرا بنام خمس و حق امام بر داشته و ثروتهاى هنگفتى براى خود و فرزندانشان جمع مى كردند!

البته سرانجام بازى آنان آشكار مى شد كه ،با اختراع يك نامه و حديث كه باز به امام غائب نسبت داده شد ، مدعى شدند كه " مراجع و فقهاء نماينده ى امام و حجت او بر مردمانند !"

و بدين صورت سالهاست مراجع و فقهاى شيعه از مردم بيچاره 20% مال آنان را ملك امام مى دانند، در حاليكه قرآن بروشنى بيان داشته كه خمس از غنيمت هاى جنگى است !

و در هيچ عصرى از خلفا ( و امام على ) از مردم چيزى جز زكات برداشته نمى شده است.

حالا كه نمى خواهيد اين همه مسائل مهم عقيدتى را مورد بحث قرار داده و فقط با طرح و شرح قصه هاى تاريخى ( از كتابهاى ضعيف السند كه مورد اتفاق و استناد  علماى ما نيستند) ما را مشغول سازيد ، من هم برايتان نمونه هايى از سخنان امامان اهل بيت در باره ى برادرانشان ( خلفا و صحابه ) مى آورم.

در ضمن اگر مايل به بحث در باره ى آخرين لحظات زندگانى با بركت رسولمان محمد صلى الله عليه و على اله و سلم هستيد ، بسيار زيباست كه در اين روزها بدان توجه كنيم زيرا بسيارى موارد روشن مى شود .

و حديث " كتاب و قلم " به روشنى در كتب اهل السنة نقل شده و ابن عباس و غيره بدان توجه داشته و ما نيز بايستى بدان توجه كنيم.

زيرا رسول ما صلوات الله عليه كسى نبود كه حكم خدايى را ابلاغ نكرده تا لحظه اى كه خود را به سوى رفيق اعلى ببيند .

ان شاء الله اين حديث و بقيه احاديث مربوطه را به موضوع بعدى اختصاص خواهم داد.

Ø       أمير المؤمنين امام علي بن ابي طالب رضي الله عنه در باره ى ابوبكر و عمر گفت:

«ولعمري إن مكانهما في الاسلام لعظيم، وإن المصاب بهما لجرح في الاسلام شديد، رحمهما الله وجزاهما بأحسن ما عملا».

Ø       مكان آن دو ( ابوبكر و عمر ) در اسلام بسيار بزرگ است و مرگ آن دو زخمى شديد در اسلام است . خداوند آن دو را رحمت كند و به آنان بهترين پاداشها دهد.

(شرح نهج البلاغة ـ عبدالحميد بن أبي الحديد ـ كتابخانه آية الله المرعشي ـ قم ـ 1404هـ ـ صفحة 76 من الجزء 15، ووقعة صفين ـ نصر بن مزاحم بن سيار المنقري ـ مكتبة آية الله المرعشي ـ قم ـ 1403هـ ـ صفحة 88)

امام على (ع) بيعت خود و ابوبكر و عمر را همانند آنان دانسته و شورى را حقى  براى مهاجرين و انصار در انتخاب امام مى داند.
«لقد بايعني القوم الذين بايعوا أبا بكر وعمر وعثمان على ما بايعوهم عليه، فلم يكن للشاهد أن يختار ولا للغائب ان يرد، وانما الشورى للمهاجرين والأنصار فإن اجتمعوا على رجل وسموه إماما كان ذلك لله رضا، فإن خرج عنهم خارج بطعن أو بدعة ردوه إلى ما خرج منه، فإن أبى قاتلوه على اتباع سبيل المؤمنين، وولاه الله ما تولى».

(بحار الأنوار ـ الشيخ محمد باقر المجلسي ـ مؤسسة الوفاء ـ بيروت ـ لبنان ـ 1404هـ ـ صفحة 76 من الجزء 33 ونهج البلاغة ـ عبدالحميد بن ابي الحديد ـ صفحة 366).


 امام علي رضي الله عنه در باره ى " قضيه ى فدك " گفت:

«إني لأستحي من الله أن أرد شيئا منع منه ابو بكر وأمضاه عمر».

من از خداوند شرم دارم كه آنچيزى را كه ابوبكر منع كرد و عمر بر آن راه رفت ، را باز گردانم.

(شرح نهج البلاغة ـ لابن ابي الحديد ـ ص 252 ج 16).

از امام باقر رضي الله عنه در باره ى زينت دادن شمشير سؤال شد و او با اقتداء به ابوبكر صديق رضي الله عنه گفت : بله اين كار جائز است و ابوبكر صديق شمشيرش را با نقره زينت داد.

عندما سُئل عن جواز حلية السيف، فقال «نعم، قد حلّى أبو بكر الصديق سيفه بالفضة».

 و سؤال كننده گفت : آيا اينطور " صديق " مى گويى ؟!

فوثب الإمام من مكانه وقال: «نعم ،الصديق! نعم ، الصديق! فمن لم يقل الصديق فلا صدّق الله قوله في الدنيا والآخرة».

 امام از جايش برخواست و گفت: بله الصديق ( راستگو) ، الصديق ، و هر كس نگويد صديق پس خداوند سخنش را نه در دنيا و نه در آخرت قبول كند.

(كشف الغمة في معرفة الأئمة ـ ابن الحسن علي بن عيسى الأربلي ـ جاب مكتبة بني هاشم ـ تبريز ـ 1381 هـ ـ صفحة 147 من الجزء الثاني).

امام چهارم (دوازده امامى ) علي بن حسين رضي الله عنهما از ابوبكر و عمر دفاع كرده و خطاب به اهل عراق مى گويد ( به روايتى از علي بن أبي الفتح الأربلي در كتابش "  كشف الغمّة في معرفة الأئمة " :

عده اى از اهل عراق به نزد امام زين العابدين علي بن حسن (ع) آمده و سخنانى در مورد ابوبكر و عمر گفتند ، و آن هنگام كه سخنانشان را تمام كردند ، امام خطاب به آنان گفت : آيا مرا با خبر نمى كنيد از خودتان كه آيا از اين گروه هستيد { المهاجرون الأولون الذين أخرجوا من ديارهم وأمـوالهم يبتغون فضلاً من اللـه ورضواناً وينصرون الله ورسوله أولئك هم الصادقون }؟ ( خداوند مى فرمايد: اولين مهاجرين كسانى كه از ديارشان اخراج شدند ، و جوياى رضا و فضل خدايند و خدا و رسولش را يارى مى دهند ، براستى كه آنان راستان هستند ) گفتند: نه ، امام  خطاب به آنان گفت : شما اين كسان هستيد { الذين تبوأوا الدار والإيمان من قبلهم يحبون من هاجر إليهم ولا يجدون في صدورهم حاجة مما أوتوا ويؤثرون على أنفسهم ولو كان بهم خصاصة }؟ ( خداوند خطاب به انصار كه مهاجرين را دوست داشته و به آنها نيكى كرده و هيچ بخل به خرج ندادند سخن مى گويد )

گفتند : نه !

امام گفت : شما از آن دو گروه بريئ و بدور هستيد و من گواهى مى دهم كه شما از كسانى نيستيد كه خداوند در باره ى آنان فرموده :

 { والذين جاؤا من بعدهم يقولون ربنا اغفر لنا ولإخواننا الذين سبقونا بالإيمان ولا تجعل في قلوبنا غلاً للذين آمنوا }

( و آن كسانى كه بعد از آنان آمدند مى گويند : خداوندا ما را مورد امرزش خود قرار ده  و همچنين برادرانمان كه قبل از ما ايمان آورده و بر ما پيشى گرفته و در دلهايمان غل و كدورتى بر مؤمنان قرار نده )

كشف الغمة جـ2 ص (291) تحت عنوان ( فضائل الإمام زين العابدين ). دار الأضواء ـ بيروت ـ ط. 1405هـ ـ 1985م.

و امام على رضي الله عنه در مدح ابوبكر و عمر رضي الله عنهما گفت:

 (( وكان أفضلهم في الإسلام كما زعمت وأنصحهم لله ولرسوله الخليفة الصديق والخليفة الفاروق ولعمري أن مكانهما في الإسلام لعظيم وإن المصاب بهما لجرح في الإسلام شديد رحمهما الله وجزاهما بأحسن ما عملاً

در اسلام بهترين اشخاص و خير خواه ترين فرد براى خدا و رسولش ، خليفه صديق ( ابوبكر ) و خليفه فاروق ( عمر ) و براستى كه منزلت و مقام آنان در اسلام بزرگ است و فقدان آن دو زخمى شديد در اسلام است ، خداوند آن دو را رحمت و باداش بسيار نيك دهد.

 )) شرح نهج البلاغة للميثم (( 1 / 31 )).

محمد آل كاشف الغطاء در كتابش أصـل الشيعـة وأصولها ):

(( و وقتى كه ديد ( علي بن ابي طالب ) – آن دو خليفه – منظور خليفه ى اول و دوم ( ابوبكر و عمر ) بالاترين كوشش و سعى خود را براى نشر كلمه ى توحيد ، و آماده سازى سپاهان و نشر اسلام مى كنند و استبداد و ديكتاتورى نمى كنند ، با آنان بيعت كرد و با آنان با صلح و سلام رفتار كرد. ))

 أصل الشيعة وأصولها ص (124). تحقيق: محمد جعفر شمس الدين، دار الأضواء ـ بيروت، ط. 1413هـ ـ 1993م.

و امام جعفر صادق رضي الله عنه به زنى كه از ابوبكر و عمر مى برسيد ، مى گويد :" توليهما "به آنان ولايت و دوستى داشته باش .

و زن گفت : :"  فأقول لربي إذا لقيته إنك أمرتني بولايتهما؟؟" بس آنگاه كه با پروردگارم ديدار كردم مى گويم كه تو مرا امر به ولايت و دوستى شان كردى؟

بس امام به او گفت : بله .

 روضة الكافي جـ8 ص ( 101

 
علي بن ابراهيم القمى بزرگترين مفسر شيعه در تفسير آيه ى " ( يأيها النبي لم تحرم ما أحل الله لك ) مى گويد :

رسول خدا صلى الله عليه و على آله وسلم روزى به حفصه رضي الله عنها ( زنش ) گفت : من رازى را به تو فاش مى كنم . حفصه گفت : آن چيست؟ رسول خدا فرمود: ابوبكر بعد از من خليفه شده و بعد از او پدرت ( عمر رضي الله عنه )

بس حفصه گفت: چه كسى به تو خبر داد؟ رسول خدا فرمود : خداوند به من خبر داد .

تفسير القمي جـ2 ص ( 376 ) سورة التحريم.

و امام علي بن ابو طالب رضي الله عنه بيعتش را با ابوبكر رضي الله عنه به ياد آورده مى گويد:

پس در آن هنگام رفتم بسوى ابوبكر و با او بيعت كردم و بر خواستم تا اينكه باطل كنار زده شد و رفت و ( كلمة الله هي العليا ولو كره الكافرون ) پس ابوبكر زمام آن امور را بدست گرفت و او به خوبى و سداد امور  بر مبناى  دين  اداره كرد ومن با او همكارى و همراهى كرده و نصيحت خواه او بودم وبا كوشش در اطاعتش به خداوند ، اطاعتش مى كردم .

 الغارات للثقفي جـ2 ص (305،307

و امام على رضي الله عنه مطيع خليفه ى مسلمانان ابوبكر رضي الله عنه در دفاع از خاك و دين اسلامى بود.

 ابوبكر به هنگامى كه مدينه پايتخت مسلمانان را در خطرحملات كفار ( كفار ، مسلمانان را در حالت ضعف و كمى احساس كردند -" بعد از رفتن جيش اسامه "و وارد مدينه شده  و قصد  هجوم داشتند)  ديد، تعدادى را به نگهبانى مدينه ى منوره فرستاد كه امام على و زبير و طلحه و عبد الله بن مسعود رهبران آن نگهبانان بودند .

(( فأمر الصديق بحراسة المدينة وجعل الحرس على أنقابها يبيتون بالجيوش ، وأمر عليا والزبير وطلحة وعبد الله بن مسعود أن يرأسوا هؤلاء الحرائر ، وبقوا كذلك حتى أمنوا منهم )) شرح نهج البلاغة / ج 4 ص 228 ط تبريز

واين علي بن أبي طالب رضي الله عنه است كه عمر رضي الله عنه را مدح كرده و به عداتش گواهى مى دهد.

از شريف رضى به نقل يكى از خطبه ها :

: (( ووليهم والٍ فأقام واستقام حتى ضرب الدين بجرانه )) بس والى ديگرى بر آنان به ولايت و حكم رسيد كه او با استقامت امور دين را حفظ و بر پا داشت )) نهج البلاغة ص (794). و ابن أبي الحديد شيعى مى گويد در شرح نهج البلاغة : ((...هذا الوالي هو عمر بن الخطاب ))  آن والى عمر بن خطاب است .شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد جـ4 ص (519) ط دار الفكر.

.
و در كتاب ( الغارات ) ابراهيم ثقفى يكى از امامان شيعه ، از قول امام على در وصف حكومت عمر مى گويد : و عمر  امر و حكم را بدست گرفت و او سيرتى نيك و باطنى پاك داشت .

 (( ... وتولى عمر الأمر وكان مرضيّ السيرة، ميمون النقيبة)))

 الغارات للثقفي جـ1 ص (307) (رسالة علي (ع) إلى أصحابه).

عمر به هنگام خروجش در جنگها با امام على مشورت مى كرد و سرانجام به راى امام على عمل مى كرد و اينها نمونه هايى از مشورت امام با خليفه است :

امام على در نصيحتش به امام و رهبر مسلمانان توصيه  مى كند كه در مقدمه لشكر قرار نگرفته تا به او آسيبى نرسد زيرا آسيب به او مسلمانان را ضايع خواهد كرد. و خطاب به عمر مى گويد :   تو سپر مسلمانان و پشتيبان آنانى .

و همچنين او را به عنوان قيم مسلمانان ياد كرده ، به حيله ى لشكر فارسيان و عجم آشنا مى كند و به او ياد ىور مى شود كه هدف كمى و عددمسلمانان نيست و در قبل نيز با تعداد كم خداوند آنان را نصرت مى داد ، ولى نبايستى دشمن را طمع داد.

نصيحت امام به عمر در هنگام حمله به روم: (( إنك متى تسر إلى هذا العدو بنفسك، فتَلْقَهُم بشخصك فتُنكب، لا تكن للمسلمين كانفة دون أقصى بلادهم، ليس بعدك مرجع يرجعون إليه، فابعث إليهم رجـلاً محْرَباً، واحفز معه أهل البلاء والنصيحة، فإن أظهرك الله فذاك ما تحب، وإن تكن الأُخرى كنت ردءاً للناس ومثابة للمسلمين )) نهج البلاغة ص (296 ـ 297).

و همينطور  مشورت عمر با على در فتح ايران ، على گفت : (( إن هذا الأمر لم يكن نصره ولا خذلانه بكثرة ولا قلة ، وهو دين الله تعالى الذي أظهره ، وجنده الذي أعده وأمده ، حتى بلغ ما بلغ وطلع حيثما طلع ، ونحن على موعد من الله تعالى حيث قال عز اسمه { وعد الله الذين آمنوا } وتلي الآية ، والله تعالى منجز وعده وناصر جنده ، ومكان القيم بالأمر في الإسلام مكان النظام من الخرز فإن انقطع النظام تفرق الخرز ، ورب متفرق لم يجتمع ، والعرب اليوم وإن كانوا قليلاً فهم كثيرون بالإسلام عزيزون بالإجتماع ، فكن قطباً ، واستدر الرحى بالعرب وأصلهم دونك نار الحرب ، فإنك إن شخصت من هذه الأرض انقضت عليك من أطرافها وأقطارها ، حتى يكون ما تدع وراءك من العورات أهم إليك مما بين يديك . إن الأعاجم إن ينظروا إليك غداً يقولوا : هذا أصل العرب فإذا قطعتموه استرحتم ، فيكون ذلك أشد لكَلَبِهم عليك وطمعهم فيك . فأما ما ذكرت من مسير القوم إلى قتال المسلمين فإن الله سبحانه وتعالى هو أكره لمسيرهم منك ، وهو أقدر على تغيير ما يكره . وأما ما ذكرت من عددهم فإنا لم نكن نقاتل فيما مضى بالكثرة ، وإنما كنا نقاتل بالنصر والمعونة )) نهج البلاغة ص257 ، 258 شرح محمد عبده / دار الأندلس للطباعة والنشر والتوزيع / بيروت

.
 أبو الفتح الأربلي در كتابش ( كشف الغمة )  روايتى دارد كه در آن كمك عثمان رضي الله عنه را در ازدواجش به فاطمه رضي الله عنها آشكار مى كند.

(زيرا آنان برادرانى در دين بودند.)

رسول الله (ص) گفت : اى ابا الحسن برو و زرهت را بفروش و قيمت آنرا بياور تا برايت و براى فاطمه ( ازدواجتان ) آنچه بدان صلاحتان باشد  آماده كنم. علي گفت : پس رفتم و زرهم را به 400 درهم سياه هجرى فروختم و هنگامى كه درهم ها را از عثمان بن عفان گرفتم به من گفت: اى ابو الحسن آيا تو برحق تر از من به مال ، و من برحق تر به زره نيستم؟

پس كفتم : بله. گفت : پس اين زره هديه ى من به تو ست . پس زره و مال را گرفته و به نزد رسول الله (ص) رفته و آن زره و درهم ها به نزد او قرار داده و موضوع عثمان را به او خبر دادم ، پس برايش ( رسول الله ) دعا كرد.

 (( ... قال علي فأقبل رسول الله (ص) فقال: يا أبا الحسن انطلق الآن فبع درعك وأت بثمنه حتى أهيء لك ولابنتي فاطمة ما يصلحكما، قال علي: فانطلقت وبعته باربعمائة درهم سود هجرية من عثمان بن عفان رضي الله عنه، فلما قبضت الدراهم منه وقبض الدرع مني قال: يا أبا الحسن ألست أولى بالدرع منك وأنت أولى بالدراهم مني؟ فقلت: بلى، قال: فإن الدرع هدية مني إليك، فأخـذت الدرع والدراهم وأقبلت إلى رسول الله ( ص )، فطرحت الدرع والدراهـم بيـن يديـه وأخبرته بما كـان من أمـر عثمان فدعـا له بخير ...))

كشف الغمة للأربلي جـ1 ص (368 ـ 369) تحت ( في تزويجه فاطمة عليها السلام.

كلينى در كتابش ( الروضة من الكافي ) روايت مى كند  از محمد بن يحيى گفت : شنيدم ابا عبد الله عليه السلام مى گويد :

(( ....... گفت: اول روز يك ندايى از آسمان مى آيد : " براستى كه على و طرفدارانش( شيعه هايش )  از برنده شدگانند . و در آخر روز ندايى مى آيد كه : براستى عثمان و طرفدارانش ( شيعه هايش ) از برنده شدگانند. ))

عن محمـد بن يحيى قال سمعت أبا عبد الله عليه السلام يقول : (( اختلاف بني العباس من المحتوم والنداء من المحتوم وخروج القائم من المحتوم، قلت: وكيف النداء؟ قال: ينادي مناد من السماء أول النهار: ألا إن علياً وشيعته هم الفائزون، وقال: وينادي مناد في آخر النهار: ألا إن عثمان وشيعته هم الفائزون ))

روضة الكافي ص (177) جـ8.

و در نهج البلاغه از زبان على نقل شده كه خطاب به عثمان گفت :
: (( والله ما أدري ما أقول لك ؟ ما أعرف شيئا تجهله ، ولا أدلك على أمر لا تعرفه ، إنك لتعلم ما نعلم ما سبقناك إلى شيء فنخبرك عنه ولا خلونا بشيء فنبلغكه ، وقد رأيت كما رأينا وسمعت كما سمعنا وصحبت رسول الله صلى الله عليه وسلم كما صحبنا وما ابن قحافة ولا ابن الخطاب بأولى لعمل الحق منك وأنت أقرب إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم وشيجة رحم منهما وقد نلت من صهره ما لم ينالا ))

به خداوند كه نمى دانم به تو چه بگويم ؟ من چيزى نمى دانم كه تو آنرا ندانى ، و ترا به امرى دعوت نمى كنم كه ندانسته باشى ، تو همانچه ما مى دانيم مى دانى و ديدى از رسول خدا هم آنچه ما ديديم و شنيدى همانطور كه مى شنيديم و همراه و صحبت رسول الله صلى الله عليه وسلم نصيبت شد همانطور كه نصيب ما شد و ابن خطاب ( عمر ) و ابن ابى قحافه ( ابوبكر ) از تودر كار و فعل حق  جلوتر  نبودند و  تو نزديكترين به رسول الله صلى الله عليه و سلم بودى و به تو نسبت دامادى رسيد كه به آنان نرسيد.

نهج البلاغة ص 291 شرح محمد عبده/دار الأندلس للطباعة والنشر والتوزيع / بيروت ، وشرح أبي الحديد ج9 ص261.
و هنگامى كه عثمان رضي الله عنه مورد حصار دشمنان قرار گرفت ، امام على (ع) فرزندانش حسن و حسين براى دفاع و نگهبانى از عثمان فرستاد. شرح نهج البلاغة للبحراني جـ 4 ص354

و امام در باره ى معاويه  مى گويد : و شروع امر بدين صورت بود كه ما و قوم اهل شام ملاقات كرديم و خدايمان يكى ست و بيامبرمان يكى و دعوت ما در اسلام يكى ست ، خود را در ايمان به خدا و تصديق به رسولش پيشتر و جلوتر نمى بينم و آنان نيز خود را از  ما پيشتر نديده ، قضيه يكى ست به جز اختلاف ما در خون عثمان و ما از آن بى گناهيم.

نهج البلاغة جـ3 ص (648).

 (( وكان بدء أمرنا أن إلتقينا والقوم من أهل الشام، والظاهر أن ربنا واحـد ونبينا واحـد، ودعوتنا في الإسلام واحدة، ولا نستزيدهم في الإيمان بالله والتصديق برسوله ولا يستزيدوننا، الأمر واحد إلا ما اختلفنا فيه من دم عثمان ونحن منه براء )) نهج البلاغة جـ3 ص (648).

و امام على در باره ى كشته شدگان لشكر معاويه مى گفت: آنها همه مسلمانند و كافر يا منافق نيستند.

 (( عن جعفر عن أبيه أن عليا – عليه السلام – لم يكن ينسب أحدا من أهل حربه إلى الشرك ولا إلى النفاق ، ولكنه يقول : هم بغوا علينا )) قرب الإسناد ص 62 ، وسائل الشيعة11/62

از جعفر از پدرش از على عليه السلام كه كسى را كه با او به جنگ ايستادند را به شرك يا نفاق متهم نمى كرد ولى مى گفت: " آنان بر ما طغيان كردند "

عباس قمى در كتابش الكنى و الألقاب خالد بن وليد را قهرمانى شجاع دانسته كه كارهاى بزرگ به او نسبت دارد و مى گفت جايى از بدنم نيست كه اثر ضربه يا طعنه (شمشير يا تير ) در آن نباشد ، و من الآن در بستر مى ميرم ! 

: (( هو الفتاك البطل الذي له الوقائع العظيمة، وكان يقول على مـا حكـي عنه لقد شاهدت كذا وكذا وقعة ولم يكن في جسدي موضع شـبر إلا وفيه أثر طعـنة أو ضربة وهـا أنا ذا أموت على فراشي لا نامت عين الجبان )) الكنى والألقاب للعباس القمي ص (38 ، 39). مطبعة العرفان ـ صيدا ـ بيروت، ط. 1358هـ، وط. مكتبة الصدر ـ طهران.

و أبو الحسن الأربلي در كتابش ( كشف الغمة ) از سعيد بن مرجانه نقل مى كند :

(( روزى نزد علي بن الحسين بودم و گفتم : شنيدم ابو هريره مى گويد : رسول الله صلى الله عليه و سلم گفت: هر كسى بنده ى مؤمنى را آزاد كند ، خداوند به اندازه ى هر پاره ى تنش او را از آتش دور مى كند .

پس على عليه السلام گفت : تو اين حديث را از ابو هريره شنيدى ؟

سعيد گفت: بله .

بس امام يك غلامى را كه  به هزار دينار نفروخته بود ، آزاد كرد.

كشف الغمة جـ2 فضائل الإمام زين العابدين ص (290).

ابن داود الحلي در باره ى ابو هريره مى گويد: (( عبد الله أبو هريرة معروف، از  أصحاب رسول اللـه صلى الله عليه وسلم است ))

 رجال ابن داود الحلي ص (198). و ابن بابوية القمي در كتابش ( الخصال ) به ابو هريره استشهاد كرده و از او حديث نقل كرده است . . الخصال للقمي ص (31،38،164،174،176)

سعيد بن المسيب شوهر دختر ابوهريره است و از مشهور ترين دانش آموزان اوست ، و محقق كتاب على اكبر غفارى او را رد نكرده و او را در ضمن رجال احاديث نام مى برد و مى گويد : سعيد بن المسيب را امير المؤمنين عليه السلام تربيت كرد .

رجال الكشي برقم (54) ص (107). تقديم: أحمد الحسيني ـ منشورات مؤسسة الأعلمي ـ كربلاء العراق

: (( سمعت علي بن الحسين صلوات الله عليهما يقول: سعيد بن المسيب أعلم الناس بما تقدمه من الآثار وأفهمهم في زمانه ))
 
از ابا جعفر ( امام باقر ) روايت شده : شنيدم علي بن حسين صلوات الله عليهما مى گويد: سعيد بن المسيب داناترين و فهميده ترين به آثار دين است .

مصدر سابق  
از رسول خدا صلى الله عليه و اله كه گفت : ابوبكر نسبت بمن همانند شنوايى و عمر نسبت بمن همانند بينايى (عزيزند ) است.

عيون أخبار الرضا لابن بابويه القمي ج1 -ايضا معاني الاخبار للقمي -ايضا تفسير الحسن العسكري

 
از جعفر بن محمد از پدرش روايت شده كه مردى از قريش نزد امير المؤمنين عليه السلام آمده و گفت : شنيدم در خطبه ات مى گفتى : خداوندا ما را اصلاح و نيك  كن به آنگونه كه خلفاى راشدين را اصلاح و نيك كردى . پس آنان چه كسانى هستند ؟

گفت: آنان دو حبيب من و عموهاى تو ابوبكر و عمر ، دو امامان هدايت شده و هدايت كننده و دو شيخ ( بزرگ ) اسلام و دو مرد قريشى كه بعد از رسول الله صلى الله عليه و اله و سلم به آنان اقتداء شده و هر كس به آن دو اقتداء كرده عصمت يافته و هر كس به راه آن دو پيوسته به راه راست هدايت شده است.

 عن جعفر بن محمد عن ابيه ان رجلا من قريش جاء الي امير المؤمنين عليه السلام فقال سمعتك تقول في الخطبة آنفا اللهم اصلحنا بما اصلحت به الخلفاء الراشدين فمن هما قال حبيباي وعماك ابوبكر وعمر اماما الهدى وشيخا الاسلام ورجلا قريش والمقتدي بهما بعد رسول الله صلى الله عليه وآله من اقتدى بهما عصم ومن اتبع آثارهما هدى الي صراط مستقيم .تلخيص الشافي للطوسي ج2

رسول خدا به ابوبكر و عمر مى فرمايد : شما بمن ايمان آورديد و با من هجرت كرديد ...

 روى المجلسي نقلا عن المفيد في المجالس عن عوف بن مالك قال : قال رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم ذات يوم : يا ليتني قد لقيت اخواني، فقال أبو بكر وعمر : أولسنا اخوانك آمنا بك وهاجرنا معاك؟ قال: قد آمنتم بي وهاجرتم، ويا ليتني قد لقيت اخواني، فأعادا القول، فقال رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم : أنتم أصحابي ولكن اخواني الذين يأتون من بعدكم يؤمنون بي ويحبوني وينصروني ويصدقوني وما رأوني، فيا ليتني قد لقيت اخواني.

بحار الأنوار 52/132

 امام على گواهى مى دهد كه بهترين اين أمت بعد از بيامبرش ، أبوبكر و عمرند :

 ["كتاب الشافي" ج2 ص428 "إن خير هذه الأمة بعد نبيها أبو بكر وعمر"

اميدوارم الله تعالى  اين كار مرا مورد رضايش قرار داده و مرا با رسولش محمد صلوات الله عليه و سلامه و يارانش ابوبكر و عمر و عثمان و على و بقيه ى صحابه و مادران مؤمنان در جنت ، همراه سازد و رفقت و جوار نبى و آل بيتش عليهم الصلاة و السلام نصيبم گردد.

بسم الله و الحمد لله و الصلاة و السلام على خاتم الأنبياء و المرسلين محمد و على آله و صحبه و من تبعه بإحسان إلى يوم الدين.

با عرض سلامى مجدد ،

اما از تندى سخنانم با عرض معذرت ، اگر سخنم در باره ى بعضى مؤلفان و راويان شيعه گناه باشد باز آن گناه نمى تواند بزرگتر از اين باشد كه نسبت به مادران مؤمنان ( زنان رسول صلى الله عليه و اله وسلم ) بى احترامى كرده و آنان را خارج از مقامى بدانيم كه خداوند بر آن تأكيد كرده استَ!

حتى بارها در اين جا مورد تذكر واقع شده ام كه از عبارت " رضي الله " در باره ى زنان رسولمان دورى كنم!

اين درخواست متكرر مرا وادار كرد كه به دفاع از مادرانم سخنى با تكيه به  كتاب خدا  برايتان بنويسم كه متأسفانه هيچ عكس العمل مثبتى كه نشان دهنده ى قبولتان باشد نديدم و هنوز هم نمى دانم كه آيا كتاب خدا را ۱۰۰٪ قبول داريد يا برايتان تفسيرهاى ديگرى وجود دارد.

در هر حال ، بين نوشتن حرف و آنچه در دل زمزمه مى شود ممكن است كمى فاصله باشد بهمين خاطر متوجه شدم شما بسيار از حرفهايم ناراحت مى شويد در حاليكه هدف بنده اين نيست.

بنده اين امكان را هم مى دهم كه در كتب اهل السنة هم ممكن است مواردى باشد كه نه شما و نه ما آنها را قبول داريم !

پس بجاى عكس العمل تند ، اميدوارم بتوانيم وارد بحثى با ثمر باشيم.

البته بنده هم آنچنان متبحر به علوم تاريخى و دينى نيستم كه فكر كنيد بحث با من احتياج به علم و بينشى قوى داشته باشد!

فقط ايمان من اينست كه حق هر لحظه ظاهرتر شده و نبايستى از بيم اينكه در  ايمانمان خلل وضعف ايجاد شود، از ورود به بحث و نقاش ترسيد!

كه مى داند ، شايد بحث هاى من باعث قوى شدن ايمان شما و ما شود!

فقط از الله تعالى مى خواهيم ما را هدايت كند.

اجازه بدهيد اين حرف شخصد شیعی  را تكرار كنم زيرا موارد جالبى داشت:

"

(( شاید 6 سال پیش، زمانی که هنوز از توطئه‏ها و تهمت‏های وهابیت بی‏خبر بودم و بشارت 12 سرور از فرزندان اسماعیل را در تورات نشنیده بودم و روایت 12 خلیفه‏ی پیوسته‏ی صحاح را نخوانده بودم، به جهت مشکلاتی که در اعتقادات عوام جامعه می‏دیدم، نظراتی غیر از دیگران داشتم. بعضی از آن‏ها را با عقل ناقصم و برخی را با حکم صریحی که در قرآن دیده بودم و برخی را با تطابق دادن با رفتار و گفتار بزرگان توجیه می‏کردم. اما کار به جایی کشید که در مورد امامت 12 امام و ترتیب و توالی آن، با خودم گفتم شاید اصلا آنچه به من رسیده صحیح نباشد.(2) به همین دلیل به تنها مرجعی که از صحتش اطمینان کامل داشتم مراجعه کردم و سوالم را به کتاب خدا عرضه کردم. پاسخی را که گرفتم ترجمه نمی‏کنم و برداشت را به خودتان می‏سپارم.
هود - 17
أَفَمَن كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّهِ وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِن قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَى إَمَامًا وَرَحْمَةً أُوْلَـئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمَن يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الأَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ فَلاَ تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِّنْهُ إِنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ وَلَـكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يُؤْمِنُونَ ))

جواب :

اگر ممكن است توضيحى بدهيد زيرا من در اين آيه دليلى بر امامت ۱۲ امام نمى بينم.

در ضمن تورات به حكم قرآن محرف شده و حجت و دليل ما مسلمانان نيست.

و رسول اسلام (ص) توصيه فرموده كه كتابهاى آنان را كنار نهاده زيرا براى ما بهترين و كاملترين كتاب خدا كه به دور از باطل است ، نازل شده.

و رسول اسلام (ص) بارها در احاديث مختلف ما را از تشبه و تقليد يهود برحذر داشته اند.

و البته عقيده ى ۱۲ امام ، ريشه ى دارد و دست يهود از آن خالى نيست .

اولين كسى كه در دين اسلام بدعت و گمراهى بوجود آورد ، شخصى بود بنام عبد الله بن سبأ كه به ظاهر وارد اسلام شده و ادعاى الوهيت و خدايى علي بن ابى طالب را ترويج داد.

امام على (ع) با شدت با آنها روبرو شد زيرا مى دانست اين اعتقاد به خاطر محبت به او نيست و بلكه براى انحراف اسلام راستين است.

عبد الله بن سبأ اولين شخصى بود كه به ابوبكر و عمر رضي الله عنهما ناسزا مى گفت و اعتقاد به وصايت ( جانشينى پيامبر ) داشت.

او ( عبد الله بن سبأ ) در هنگامى كه بر دين يهود بود نيز اعتقاد داشت كه موسى (ع) وصي و جانشينى داشت به نام يوشع بن نون.

ببنيد اگر مايل باشيد مى توانيم ببنيم اصلاً جانشينى پيامبر يعنى چه؟

رسولان خدا نمى توانند از خود جانشينى انتخاب كنند مگر اينكه رسولى مثل خودشان باشد.

موسى به عيسى و عيسى به محمد عليهم الصلاة و السلام بشارت داد .

و رسول الله محمد (ص) آخرين رسولان خداست و جانشينى نداشت.

و اينكه در سفر و جنگها ، كسى را در شهر قرار مى داد به منظور دفاع از زنان و كودكان و امانت هاى مردم بود.

و در يكى از آن جنگها امام على را داخل شهر مأمور به ماندن كرد كه اينكار بر امام خيلى سخت آمد زيرا فكر كردند بودن ايشان با زنان و كودكان نشان ضعف بوده و ترجيح مى دانند به رسول به جنگ بروند.

رسول خدا براى اينكه به ايشان آرامش و به منافقان بفهمانند كه ماندن على نشان ضعف او نبوده فرمودند:

" آيا نمى خواهى با من بمانند هارون به موسى باشى ، حال اينكه بعد از من نبى نيست."

زيرا موسى هنگام رفتنش به ميعاد ۴۰ روزه هارون را با خود نبرد و در شهر با مردم ترك كرد.

البته بايد فراموش نكرد كه تنها امام على به مأموريت ماندن در شهر و حمايت از زنان و كودكان و امانتها ، نشده است.

اين ليست اسامى صحابه است كه به امر رسول اسلام در جنگها ، بجاى شركت با رسول خدا در شهر مانده و مأموريت حفظ امانتها ( زنان و كودكان و اموال ) داشتند.

۱- سعد بن عبادة ، دو بار مثال : در غزوة بواط

۲-زيد بن حارثة دو بار ، مثال : غزوة بني مصطلق

۳- أباسلمة المخزومي در غزوة العشير

۴-ابن أم مكتوم ۱۱ بار نماينده و مأمور شد در مدينه ماند ، مثال : بدر الكبرى-أحد -حمراء الأسد-الأحزاب -بني نضير- دومة الجندل-بني لحيان-الحديبية- ذي قرد

۵-ابا لبابة الأنصاري دو بار ، مثال: غزوة بني القينقاع و غزوة السويق

۶- عثمان بن عفان دو بار مثال: غزوة ذي امر و ذات الرقاع

۷- عبدالله بن رواحة الأنصاري - بدر الثالثة

۸- أبو رهم الغفاري - بني قريضة

رسول خدا فرموده : " ..... فاطمة بضعة مني فمن أغضبها أغضبني "

بارها اين حديث را مثل هميشه به صورت ناقص از خواهران و برادران اهل تشيع مى شنوم كه بنابه قول رسول خدا صلوات الله عليه هر كس مورد غضب فاطمه واقع شده بمانند آن است كه رسول خدا را آزرده باشد.

 از آنجايى كه حديث را در كتب اهل السنه براحتى مى شود يافت ، خوب است ببنيم اين حديث چه وقت و در چه مناسبتى آمده است.

و همانطور كه مى دانيم هر حديثى وقت و سبب خودش را در حادثه ى معينى نشان مى دهد.

حدثنا ‏ ‏ أبو اليمان ‏ ‏أخبرنا ‏ ‏شعيب ‏ ‏عن ‏ ‏الزهري ‏ ‏قال حدثني ‏ ‏ علي بن حسين ‏ ‏أن ‏ ‏المسور بن مخرمة ‏ ‏قال ‏
إن ‏ ‏ عليا ‏ ‏ خطب ‏ ‏ بنت ‏ ‏ أبي جهل ‏ ‏ فسمعت بذلك ‏ ‏ فاطمة ‏ ‏فأتت رسول الله ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏فقالت يزعم قومك أنك لا تغضب لبناتك وهذا ‏ ‏ علي ‏ ‏ناكح بنت ‏ ‏ أبي جهل ‏ ‏فقام رسول الله ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏ فسمعته حين تشهد يقول ‏ ‏أما بعد أنكحت ‏ ‏ أبا العاص بن الربيع ‏ ‏فحدثني وصدقني وإن ‏ ‏ فاطمة ‏ ‏بضعة مني وإني أكره أن يسوءها والله لا تجتمع بنت رسول الله ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏ وبنت عدو الله عند رجل واحد فترك ‏ ‏ علي ‏ ‏ الخطبة ‏
وزاد ‏ ‏محمد بن عمرو بن حلحلة ‏ ‏عن ‏ ‏ ابن شهاب ‏ ‏عن ‏ ‏ علي بن الحسين ‏ ‏عن ‏ ‏مسور ‏ ‏ سمعت النبي ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏وذكر صهرا له من ‏ ‏ بني عبد شمس ‏ ‏فأثنى عليه في مصاهرته إياه فأحسن قال حدثني فصدقني ووعدني فوفى لي ‏

فتح الباري بشرح صحيح البخاري

از كتب معتبر مسلمانان روايت شده از حديث المسور بن مخرمة كه گفت : علي (ع ) دختر ابو جهل را خواستگارى كرد و  فاطمه آن خبر را شنيد . پس به نزد رسول الله صلى الله عليه و سلم آمد و گفت : قوم و آشنايانت ادعا مى كنند كه تو براى دخترانت ناراحت و بخاطرشان خشمناك نمى شوى ، و اين علي ،دختر ابوجهل را خواستگار شده ، بهمين سبب رسول خدا صلى الله عليه و سلم ايستاد و فرمود: ... فاطمه قطعه اى از من مى باشد و من از آنچه او بدش مى آيد  ، بيزارم . به خدا كه دختر رسول الله و دختر عدو الله در كنار يك مرد جمع نخواهند شد ، و بعد از آن علي (ع ) آن خواستگارى را ترك كرد.

و البته امام علي رضي الله عنه بنابه اين روايت ، اجازه ى شرعى خود را در اين مى ديده( كه با دختر ابو جهل كه البته مسلمان بوده ) ازدواج كند و اين قصه بعد از فتح مكه رخ داد .

گفته شده كه در آن لحظه فاطمه سلام الله عليها خود در داغ و دورى مادر و خواهران خود كه همگى وفات يافته بودند ، تحمل غم بيشتر و شريكى نداشته است .

و در جايى ديگر ذكر شده كه خوف رسول اسلام اين بود كه مبادا جمع بين آن دو ( دختر رسول (ص ) و دختر ابوجهل ) در يك خانه سبب اين شود كه به دين آنها آسيب رسانده شود زيرا زنان طبيعتاً به اختلاف افتاده و هر كدام ممكن است سخنى ناسزا بدون قصد بزبان رانده و در اين صورت دختر ابوجهل ،  دختر رسول خدا را و رسول خدا را آزرده سازد.

و در همه ى احوال اين حديث رسول خدا از شدت حب و محبت رسول خدا صلوات الله و سلامه عليه به دختر خود بوده و در اين شكى نيست.

ولى آيا آزردن ايشان توسط علي ( شوهرشان ) مى تواند براى هميشه سبب ناراحتى رسول خدا شود؟

مطمئناً ، خير .

و اين كه فاطمه رضي الله عنها از ابوبكر و عمر رضي الله عنهما ، در جايى ناراحت شده نيز به همين صورت است .

زيرا در روايات نيز آمده كه خليفه ى مسلمانان به خانه ى فاطمه براى طلب رضا و خوشنودى ايشان آمده و اين عمل آنان به عنوان " نيكى به نزديكان رسول صلى الله عليه و اله وسلم " قلمداد مى شود.

ولى سؤال اينجاست :

آيا غضب و ناراحتى فاطمه ، خود يك شريعتى جداست يا در ضمن قوانين و آئين كتاب خدا و سنت رسول اسلام است؟

مطمئناً ، كسى از شأن دختر رسول نكاسته و در روايات نيز آمده كه ابوبكر خطاب به دختر رسول مى گويد: من به شما ظلم نكرده و حق شما را منكر نمى شوم ... وبخدا سوگند كه رسيدگى و نزديكى به شما برايم عزيزتر از نزديكى به خويشان خودم مى باشد ولى ديدم كه رسول خدا چنين مى كرد ( نفقه ى اهل بيت را از سهم خيبر و فدك به مقدار احتياج بر داشته و مازاد را صدقه مى داد ) و خود را ملزم به عمل او مى دانم.

بهمين دليل بايد تأكيد كنيم كه التزام خليفه ى مسلمانان به عمل رسول خدا  باعث رضاى خدا و رسولش بوده و اگر غير از اين بود ، امام علي در دوران خلافت خود حكم را عوض مى كرد.

الله تعالى در كتاب عزيز خود بارها رضاى خود را از مهاجرين ( ابوبكر و عمر و عثمان و على از مهاجرين هستند ) اعلام كرده است.

وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ

 جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( التوبة 100)

" و آن كسان  اولين گروه ، از مهاجرين و انصار و كسانى كه به نيكى تابع و هم گام آنان شده ، خداوند از آنان راضى و آنان نيز از خداوند راضى شده ( به نعمت هاى خدايى ) برايشان بهشت هايى كه از زير آن درختان ،رودها جارى شده ،  جاودانه ، اينست فوز و رسيدن بزرگ "

همچنين خداوند از آنكسانى كه زير درخت ( در قرآن ذكر شده ) با رسول خدا بيعت كرده با رضايت سخن گفته و مى فرمايد :

لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا (الفتح 18 )

خداوند رضاى خود را نه تنها از آنانى كه زير آن درخت با رسول بيعت كردند ، اعلام مى دارد بلكه تأكيد كرده كه او از درون دلهاى آنان آگاه و مطلع شده و آنگاه " آرامش و سكينة " بر آنان نازل كرده و به آنان پاداش پيروزى نزديك داد.

در اين كه ياران نزديك رسول ( ابوبكر و عمر و على و عثمان و ... ) زير آن درخت با رسول خدا صلى الله عليه و على آله و سلم ، بيعت كردند هيچ شكى نيست و حتى مورخين شيعه نيز آنرا قبول دارند.

حرف من اينست كه همانطور كه خداوند صريحاً از رضاى خود نسبت به آن ياران رسول ، آيه نازل كرده و تا روز قيامت ان شاء الله خوانده شده و خواهد شد .

و از آنجايى كه خداوند در جاى ديگرى از قرآن نگفته كه از آنان ( یاران رسول ) خشمگين شده ، دليلى است كه رضاى خدا رضاى ابدى است و نمى تواند ضد و نقض آن بهيچ وجه اثبات شود زيرا عكس كلام خداست.

خداوند بهترين انسانها را به عنوان ياران و حواريون اين رسول خود انتخاب كرده است و در باره ى آنان مى فرمايد :

مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا

 سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذَلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ

فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْرًا

 عَظِيمًا (الفتح 29)

در اين آيات به زيبايى  وصف ياران رسول اسلام شده كه همانند درختى كه از درخت اصلى نمونه برداشته و قوى و مستقيم ايستاده و يارى  و پشتيبانى او را پيشه كرده ....

و امام علي رضي الله عنه در نهج البلاغه  در نامه اى كه به معاويه نوشته مى گويد :

" وأورد المرتضى في النهج عن علي رضي الله عنه من كتابه الذي كتبه إلى معاوية رضي الله عنهما : ( إنه بايعني القوم الذين بايعوا أبا بكر وعمر وعثمان ، على مابايعوهم عليه ، فلم يكن للشاهد أن يختار ولا للغائب أن يرد ، وإنما الشورى للمهاجرين والأنصار ، فإن اجتمعوا على رجل وسموه إماماً كان ذلك لله رضى فإن خرج منهم خارج بطعن أو بدعة ردوه إلى ماخرج منه فإن أبى قاتلوه على اتباعه غير سبيل المؤمنين ، وولاه الله ما تولى )[ نهج البلاغة ص 446. شرح محمد عبده / دار الاندلس لملطباعة والنشر والتوزيع.

در اين نامه امام على به روشنى بيان داشته كه : مردم از من  همانند ابابكر و عمر و عثمان  بيعت گرفته ، برهمان اساسى كه از آنان بيعت گرفته شده ... و براستى كه شورى براى مهاجرين و انصار بوده و هست ، بس آنهنگام كه آنان ( مهاجرين و انصار ) بر يك مرد اجتماع و متفق شده او را امام ناميده و خداوند از آن كارشان راضى بوده و ...

خداوند از همه ى امامان ما ( صحابه ى رسول خدا و اهل بيتش ) راضى باد

الحمد لله و الصلاة و السلام على رسول الله محمد و على آله و صحبه و من تبعه بإحسانٍ إلى يوم الدين.

ببنيد دوستان ، ديشب تو اين فكر بودم كه واقعاً منشأ خلاف ما از كجاست؟!

آيا ما در منزلت و مقام أهل البيت اختلاف نظر داريم؟

خير . هيچ احدى ملتزم به عقيده ى اهل سنت و جماعت ،منكر فضل و مقام اهل البيت نيست زيرا آنان :

اولاً ، مؤمنان صادق از نسل أولين اسلام هستند كه خداوند در باره ى جمله ى سابقين اسلام از مهاجرين و انصار به ما تذكر داده :

والذين جاؤوا من بعدهم يقولون ربنا اغفر لنا و لإخواننا الذين سبقونا بالإيمان و لا تجعل في قلوبنا غلاً للذين آمنوا ربنا إنك رؤوفُ رحيم.

سورة الحشر آيه ۱۰

خداوند در آيات قبلى ( ۷-۹) به مدح مهاجرين و انصار پرداخته سپس در آيه ى فوق از كسانى كه بعد از آنان ( مهاجرين و انصار ) آمدند سخن مى گويد و ما اميدواريم از اين گروه باشيم كه خداوند در باره ى آنان مى فرمايد :

و كسانى كه بعد از آنان آمده مى گويند پروردگارا ما را مورد بخشش خود قرار بفرما و همچنين كسانى را مورد بخشش خود قرار ده كه قبل از ما در ايمان پيشرو بودند و در دلهاى ما  هيچ غل و دشمنى براى آنانى كه ايمان آوردند قرار نده ، خداوندا تويى بخشاينده ى مهربان.

دوماً ، شرف نزديكى آنان به رسول الله صلى الله عليه و آله وسلم.

و بخاطر همين سعى فراوان دارم تا به عنوان واجب دينى خودم از سابقين اسلام ( مهاجرين ) كه ابوبكر و عمر و عثمان و على و اهل البيت از آنان بوده ، دفاع كنم و همچنين از انصار كه اهل مدينه بوده و به يارى مهاجرين و رسولمان صلوات الله عليه شتافتند و دريغى نكردند .

متأسفانه شما علاقمنديد شكافى بين مهاجرين ( صحابه و اهل البيت ) بوجود آورده و بلكه آن شكاف را به عنوان يك شعار دينى براى خود قرار داده و بعنوان " مظلوميت اهل بيت " در كتابهايتان بر بهترين مؤمنان اين أمت " لعنت ها " را به عنوان تقرب به خدا و اهل بيت مى دانيد.

اگر قرار بود منصفانه به اين موضوع بنگريد به خوبى متوجه مى شديد كه اهل سنت نه تنها اهل بيت را دوست داشته و مورد احترام شديد قرار داده بلكه تمام عقيده ى اهل سنت از مقام آنان نكاسته بلكه بدان افزوده است.

و در مقابل ، شما عقيده تان بر مبناى اهانت و حتى كفر و ارتداد صحابه است!

اين مسئله مرا به ياد پاپ و مزدوران مسيحى نما مى اندازد كه به پيامبر و دين ما اهانت ها مى كنند و بخوبى مى دانند كه ما به هيچ وجه نمى توانيم مانند آنان و همانند آنان عمل كنيم زيرا عيسى عليه السلام از انبياء الله ست كه احترام آنان جزء لا يتجزأ دين ماست.

شما مى خواهيد به آنچه خود بدان معتقديد ، لباس اهل بيت پوشانيده سپس مر ا در جبهه ى مخالف آن قلمداد كنيد !

حال بياييد نظرى به اعتقاد شما و اثر آن اعتقاد به اهل البيت و آيا اين اعتقاد شما باعث بالا بردن منزلت شان مى شود يا عكس آن !

اولاً ، در مسئله ى امامت كه آنرا نصى واجب  از سوى خدا و رسولش دانستيد ( و هنوز نيز به شرح آن وارد نشديد ) .

آيا تحقق يافت يا نه؟

كتابهاى شما مى گويد كه عمر و ابوبكر مانع تحقق " امامت " و خلافتى كه رسول صلوات الله عليه امر كرده بود ، شدند!

در حاليكه سخنان رسول اسلام و قرآن نشان مى دهد كه هيچ مخلوقى قادر به تغيير اراده ى خداوند نيست.

و وقتى از آن امامت كه شما به عنوان " استمرار نبوت " و مكمل نبوت مى دانيد ، سؤال مى كنيم شما با استناد به احاديث اهل السنة ( حديث ۱۲ خليفه او قريش ) مى گوييد : آن ۱۲ خليفه همان ۱۲ امام ما هستند!

خوب، بقيه ى حديث را ببنيد:

آيا اين حديث تحقق يافت يا نه؟

رسول امت به ما بشارت داده كه اسلام در مراحل عزت و تمكين شاهد 12 خليفه از قريش مى شود.

خليفه به كسى گفته مى شود كه بر تمام مملكت اسلامى حكم و بيعت او از مسلمانان ثابت شده باشد.

اگر كتابهاى شما را مراجعه كنيم از نظر شما تمام حكومت هاى اسلامى از خلفاى راشدين تاكنون نه تنها مرحله ى عزت اسلام نبوده بلكه جزء مراحل سختى و زلت به شما ر آمده !

بدين صورت اين حديث را از ابتداء شما نقض كرديد زيرا وجود آن 12 خليفه ى قريشى بايستى با  عزت و تمكين حكومت هاى اسلامى بوده باشد.

چه طور شده كه شما 12 خليفه را در مقابل بدترين دوران ذلت و خارى اسلام قلمداد مى كنيد؟!

به اعتقاد ما امام على رضي الله عنه نه تنها مجبور به همكارى با خلفاى قبل از خود نبوده ، بلكه يكى از واجبات خود دانسته كه لحظه اى كوتاهى ننموده و با يارى و همكارى اش دست راست قوى آنان بوده و خود نيز بر همان راه آنان گام بر مى داشت.

امام على عليه السلام و فرزندان برومندشان حسن و حسين عليهما السلام هر كدام فرزندانى به نامهاى ابوبكر و عمر و عثمان داشته كه آنان در كربلا به همراه حسين عليه السلام شهيد شدند.

اين نام گذارى جز به خاطر محبت و احترام آنان به ياران رسول نيست و الا همه مى دانيم كه ابوبكر اسم نبوده بلكه كنيه ( لقب ) بوده و الا اسم ايشان عبد الله  بوده ، ولى چون به ابوبكر مشهور بود نان ايشان را به عنوان محبت به آنان و قدر دانى بر فرزندان مى نهادند.

و حتى در قضيه ى ارث و فدك ، خود امام على عليه السلام بر همان روشى كه خلفاى قبل از او حكم كردند ، عمل كرده و دوست نداشت تغييرى به حكم نمايد زيرا ابوبكر و عمر رضي الله عنهما زمين را براى خود نگرفته بودند بلكه همانند رسول صلى الله عليه و اله وسلم از آن به مصرف و نفقه ى اهل البيت و صدقه ى مستمندان قرار دادند.

و اگر قرار بود رسول اسلام به دختر خود مال و ملك ارزانى دهد ، در زمان حيات خود به آن هنگام كه دستان فاطمه سلام الله عليها از شدت كار زخم بر مى داشت و به خانه ى رسول الله از فقر و شدت و سختى كار شكايت مى برد و طلب خدمتكار مى كرد به او نمى گفت :" تو را به بهتر از اين راهنمايى مى كنم . هنگام شب 33 بار سبحان الله و 33 بار الحمد لله و 34 بار الله اكبر بگو !"

اين نمونه اى از خروار است!

نبى اسلام نخواسته خود و خانواده و اهل بيتش به دنيا آلوده شوند.

از ام المؤمنين رضي الله عنها نقل شده :: ماهها در خانه ى ما آتش روشن نمى شد ( براى غذا ) .

اميدوارم سخنان مر ا همانطور كه در نيتم هست درك كنيد . 

بنام الله و سپاس براى الله ست و درود و سلام بر فرستاده ى الله ، محمد و خانواده اش و بر كسى كه به نيكى از او تبعيت كردند.

با وجود اينكه احاديث زيادى در كتب اهل السنة در موضوعات مختلف وجود دارند ولى اينها شايد مورد توجه شما باشند :

حدثنا ‏ ‏عبد الله بن يوسف ‏ ‏أخبرنا ‏ ‏مالك ‏ ‏عن ‏ ‏أبي الزناد ‏ ‏عن ‏ ‏الأعرج ‏ ‏عن ‏ ‏أبي هريرة ‏ ‏رضي الله عنه ‏
‏أن رسول الله ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏قال ‏ ‏لا يقتسم ورثتي دينارا ما تركت بعد نفقة نسائي ومئونة عاملي فهو صدقة

البخاري- باب فرض الخمس – نفقة نساء النبي صلى الله عليه و آله وسلم

رسول الله صلى الله عليه و على آله وسلم فرمودند : وارثان من دينارى ( مال )  تقسيم نكنند ، آنچه از خود باقي گذاشتم بعد از صرف درخرج و  نفقه ى زنانم ، صدقه مى باشد.( يعنى فقط از آنها نفقه ى زنان رسول داده مى شود و باقى مانده صدقه است.)

‏حدثنا ‏ ‏عبد الله بن أبي شيبة ‏ ‏حدثنا ‏ ‏أبو أسامة ‏ ‏حدثنا ‏ ‏هشام ‏ ‏عن ‏ ‏أبيه ‏ ‏عن ‏ ‏عائشة ‏ ‏قالت ‏
‏توفي رسول الله ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏وما في بيتي من شيء يأكله ذو كبد إلا شطر شعير في رف لي فأكلت منه حتى طال علي فكلته ففني

 عائشه رضى الله عنها گفتند: رسول الله صلى الله عليه و سلم وفات كرد و در خانه ام چيزى قابل خوردن نبود مگر مقدارى جو كه از آن خوردم تا تمام شد.

البخاري- باب فرض الخمس – نفقة نساء النبي صلى الله عليه و آله وسلم

از سؤالات شما ممنونم و فكر مى كنم آنها به گونه اى رهنماى من براى كنجكاوى جديد تر هستند.

- تعریف و مرز دین و مذهب و میزان آزادی مذاهب را در یک دین چگونه می دانيد؟ (در دو حیطه نظری و عملی و از نظر اسلام)

ج: دين همان آئين خداوندى است كه بواسطه ى رسول خود از طريق وحى و كتاب به مردمان نشان داده مى شود .

در اسلام ، انسانها آزادند در امور زندگى خود به آنگونه كه خلاف آئين خداوندى نباشد خود را شريك در مسائل مربوط امور زندگى بدانند زيرا اين دين طوق بندگى انسان از انسان را بريده و فقط به بندگى خداوند مى خواند.

- آيا شما برای عقل بشر در فهم دين نقشی قائل هستيد؟

ج :بله زيرا خداوند در آيات زيادى از كتابش ما را به تفكر و تدبر دعوت كرده و براى بندگان عالم و دانا منزلتى خاص قرار داده .

در کدام بخشها و تا چه حدودی؟

ج:در همان حدودى كه شريعت اسلام واضح كرده ، يعنى حلال  اسلام را حلال و حرام اسلام را حرام و تا روز قيامت از اين حدود خداوندى تجاوز ننمايد.

- آيا شما مذهب شيعه را خارج از اسلام می دانيد؟

ج:خير، زيرا مذهب شيعه ريشه اى تاريخى داشته و اصل عقيده مان ثابت بوده و خواهد بود.

- آيا شما معتقديد که نقل و فهم همه معتقدان مذاهب مختلف اسلامی اعم از شیعه و سنی همگی برخطا بوده و فقط شما و همفکرانتان (البته اگر وجود داشته باشند!؟) درست فکر می کنید؟ به عبارت دیگر از نظر شما در دنیای کنونی کدام فرقه ها یا جمعیتها ، اشخاص ، کشورها کاملا بر مسیر اسلام هستند؟

ج:( كم كم به ياد كانال هاى خبرى مى افتم ! ) باز بگويم : خير ، فرقه ى خاصى و كشور خاصى را نمى شناسم كه كاملاً دين را تطبيق كنند البته شايد از كم تجربگى ولى مى  دانم كشورهايى مثل ايران و سعودى در مسائل حجاب و جلوگيرى ازمنكرات كارهاى جالبى مى كنند.

- آيا شما به غير از قرآن ، منابع دیگری را بطور کامل (100درصد) معتبر می دانيد؟ اگر جوابتان مثبت است آن منابع کدامند؟

ج: اعتراف كنم كه آنقدرها متخصص در منابع اسلامى نيستم ولى در حد فكر و بحث خودم كتابهايى مثل بخارى و مسلم را مى خوانم و البته مى دانم كتابهاى تفسير مثل ابن كثير نيز خوبند البته منكر بقيه ى كتابها نيستم و فقط با خواندن منابع مى توانم رأى نهائى خودم را بدهم كه اگر مثل هميشه صبور باشيد ۱۰۰ سالى طول خواهد كشيد!

- در مورد منابعی که معتقد به اعتبار نسبی آنها هستید با چه معياری صحيح و غلط آن را می توان تشخیص داد؟

ج:شايد در لابلاى صحبتهايم متوجه بشويد كه مثلاً : از غلو و افراط در افراد خيلى خوشم نمى آيد ودوست دارم تنها رسول الله محمد صلى الله عليه و على آله وسلم را معصوم دانسته و بعد از ايشان تمام أئمه ى دين را در رابطه با دليلهايى كه ارائه دادند مورد قبول يا انتقاد قرار مى دهم. البته براى من أئمه ى دين ( أعم از نسل صحابه يا أهل البيت و نوه هايشان ) همه در يك مقامند و ميزان ما قرآن و سنت رسول اكرم مى باشد.

بايد عرض كنم كه ، سؤالاتتان بسيار تخصصى است و اينجانب خود را در محدوده ى عمرى و زمانى خودم فقط به عنوان يك مسلمان ،سعى دارم از حدود شريعت اسلام به هيچ وجه خارج نشده و بهمين خاطر از" تكفير " كافر خواندن مسلمانان بسيار در هراسم زيرا ما اجازه ى اين منكر بزرگ را نداريم.

مسلمان آن كسى است كه " الله " را خداى يكتا دانسته و محمد (ص) را آخرين فرستاده ى خداوند.

و بر اين دو اصل واجباتى مثل نماز و روزه و زكات و حج ، براى صدق عملى " اسلام" به عنوان دين .

هر كس را رو به قبله ديدم مسلمان دانسته ( سنى يا شيعه ) و اعمال و رفتار آنان را ميزان برترى آنها مى دانم.

اجازه بدهيد يك انتقادى هم به شما كنم!

هر وقت اين بنده ى مهمان در سايت شما ، به ذكر منابع يا احاديث اسلامى پرداختم با اعتراض شما مواجه شدم زيرا شما منابع اهل السنة را جزء منابع معتبر اسلامى نمى دانيد در حاليكه خود شما در كتابهايتان با استدلال به منابع اهل السنة از خود توجيهاتى مى كنيد!

در ضمن شما مى دانيد اهل السنة ، اغلبيت و اكثريت هستند و اين خود دليلى است كه آنان را به عنوان مسلمانان با صفت جمع ذكر كنيم.

باز از شما بسيار سپاسگذارم.

شما بين موسى ( ع ) رسول بنى اسرائيل و محمد ( ص ) رسول اسلام به مقايسه اى نا عادلانه مشغول شده ايد !

بين امت اسلام و امت هاى سابق فرقهاست !

سخن از موسى و هارون و ميعاد 40 روزه آن داريد ، گويا از آن امت ( بنى  اسرائيل)  نيز معلوماتى داريد !

حالا بياييد به بقيه ى حال و احوال قوم موسى  نيز نگاهى بيافكنيم:

آنان ( قوم موسى )  هنگامى كه  فرستاده ى خداوند( موسى ) از آنان خواست كه به زمين مقدس ( فلسطين ) هجرت كنند ، با بى شرمى و لجاجت خطاب به او گفتند : " اى موسى ، ما داخل آن زمين وارد نمى شويم زيرا در آنجا اقوامى سخت و قوى ( فلسطينيان )  زندگى مى كنند . تو و خدايت بروید بجنگشان ، ما اينجا مى نشينيم منتظر شما!!

" اذهب انت و ربك فقاتلا انا هاهنا قاعدون "  قرآن كريم .

اما  ياران رسول اسلام صلوات الله عليه و سلامه عليهم ، جان و مال خود را ارزانى اين دين و رسالت رسول خود كردند.

كدام فرستاده ى خداوند توانست لشكر و حكومت تشكيل داده و كتاب آسمانى را همانطور كه بر او نازل شده در سينه ها ى يارانش حفظ و بر نوشتن و حفظ كردن آنان نظارت مستقيم داده باشد؟

امت اسلام بين امت هاى سابق در ترتيب،  آخرين امت هستند.

و اين ترتيب آنان ، نشان دهنده ى مرحله زمانى مهمى است كه بشر براى تكامل خود به آن مراحل زمانى محتاج بوده است.

خداوند بر امت هاى قبل و انسانهاى قبل ، فرستادگان خود را مرحله به مرحله مى فرستاد تا آنان را براى دين آخر كه متكامل ترين آيين آسمانى است آماده كنند.

آنان بر اساس  قوم و زبان خود ، به دريافت قوانين آسمانى دعوت مى شدند.

زرتشت براى ايرانيان فرستاده شده بود و به همين صورت هر قوم و مليتى شاهد فرستاده اى از سوى خداوند براى راهنمايى آنان به سوى راه نيك آسمانى  دعوت مى شدند.

ولى اين دين اسلام و فرستاده اش بر خلاف اديان سابق براى تمامى انسانها و تمامى مليتها ، قوانين و شريعتى آسمانى بدون كوچكترين تفرقه اى به ارمغان آورده است.

اين دين خاص ، و براى عربها نيست.

محمد صلى الله عليه و على آله و سلم براى حكومت رانى بر عرب يا عجم يا به دست آوردن مال و زمينهاى آنان نيامد.

بهترين شاهد بر هدف نبى الله محمد ( ص ) زندگى خود اوست.

او نزديكان و خانواده ى خود را جانشين خود نخواند ، تا تاريخ شاهد باشد كه او براى تمام ملت ها دين و آئين آسمانى آورده كه بر اساس آن آئين، فرقى بين مسلمان ايرانى و مسلمان آفريقايى و مسلمان عربى و حتى خانواده خود قائل نمى داند.

او هنگام نشست و برخواست و خطبه هاى خود  و نگاه كردن نيز ، كسى را بر ديگرى ترجيح نمى داد تا جاييكه هر كدام خود را بر دل رسول خدا شيرين تر احساس مى كردند!

او كسى بود كه حتى براى خانواده ى خود ارثى باقى نگذاشت و فرمود: " ما انبياء ، ارث از خود نگذاشته و آنچه باقى گذاشته ، صدقه مى باشد "

اين هم سند آن از كتب معتبر مسلمانان :

وعن عائشة -رَضِيَ اللهُ عنهُا-:أن فاطمة والعباس أتيا أبا بكر-رَضِيَ اللهُ عنهُ –يلتمسان ميراثهما من رسول الله وهما حينئذٍ يطلبان أرضه من فدك، وسهمه من خيبر. فقال لهما أبوبكر: سمعت سول الله-صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّمَ –يقول:(لا نُورث ما تركنا صدقة، إنما يأكل آل محمد من هذا المال). قال أبوبكر والله لا أدع أمراً رأيت رسول الله-صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّمَ –يصنعه فيه إلا صنعته.  البخاري- الفتح- كتاب الفرائض, باب قول النَّبيّ ما تركنا صدقة (12/7) رقم (6725).

از عايشه  نقل شده كه : فاطمه و عباس درخواست ميراثشان از رسول الله از زمين فدك ،كردند و ابوبكر به آنان گفت :از رسول الله صلى الله عليه و سلم  شنيدم كه مى گفت : ما از خود ارث بجا نمى گذاريم و آنچه از ما باز ماند صدقه است ، ولى آل محمد از اين مال مى خورند.

و خليفه ى مسلمانان قسم مى خورد كه همانطوركه  رسول اسلام صلوات الله عليه عمل مى كرد ، بر آن عمل باقى مانده و بهمان صورت بقيه ى خلفاى مسلمانان بر نصيحت رسول اسلام عمل كرده و حتى آنهنگام كه على ( ع ) يكى از نزديكان و از  خانواده ى رسول اسلام زمام حكم را بدست مى گیرد باز بر حكم قبلى باقى مانده و كوچكترين استفاده و زياده اى به خود اختصاص نداده تا بر تمام دنيا ثابت كرده كه :

اين دين و رسول اسلام ، هدفشان حكم و تسلط بر زمين و مال نيست بلكه هدفشان رساندن اين رسالت به جهانيان بدون تفرقه است.

دينهاى سابق با وفات يا رفتن رسولان خدايى ، رو به سوى ضعف مى بردند و حتى كتابهاى خود را نيز نمى توانستند حفظ كنند.

اما اين دين بر خلاف بقيه ى اديان شاهد معجزه ى تاريخى بود!

و اين معجزه نتيجه ى زحمت رسول اسلام و عنايت خداوند بود.

زيرا محمد ( ص) خود شاهد تربيت مستقيم يارانش بوده و با اشراف مستقيم خود شاهد حفظ كتاب و كلام خداوند در سينه هاى آنان و شاهد نوشتن سخنان آسمان توسط آن ياران بود.

و بدينصورت اين كتاب آسمانى با ضمانت خاص خداوند ، حفظ شده و در سايه ى حفظ خدايى و بعد از آن توسط حكومتهاى رشيد اسلامى نگهدارى و حفظ شده است.

و اين يكى از دليلها يى است كه اين دين بعد از وفات رسول اسلام صلوات الله عليه ، نه تنها به ضعف منجر نشد ، بلكه بسوى تشكيل قوى ترين حكومت ها ى روى زمين هدايت شدند .

ياران رسول اسلام در تاريخ ثابت كردند كه حكومت را براى خود نخواسته و هدفى جز نشر اين دين كه دين رحمت و هدايت هست ، نداشته اند.

  خليفه ها ى مسلمانان ( خلفاد راشدین ) در دوره هاى حكم خود ، براى خود جانشينى از فرزندان يا خويشان خود قرار نمى دادند و اينكه علي خليفه ى چهارم مسلمانان ، سرانجام فرزند ارشد خود حسن را جانشين قرار داد بر اساس برحق بودن و شناختى بود كه همگى مسلمانان از حسن فرزند علي رضي الله عنهم داشتند كه نه تنها هدف حكم خانوادگى نبود بلكه سرانجام نيز ايشان با تنازل از آن حكم ثابت كردند كه هدف آنان حكم رانى نبوده و نخواهد بود .

اين نبى صلوات الله و سلامه عليه، نيازى بر انتخاب خليفه بر مسلمانان نديده زيرا خود شاهد تربيت آنان بوده و حتى خداوند نيز بارها به او امر مى كردند كه با يارانشان مشورت كنند ( و شاورهم في الأمر ).

و اين خود از عجيب ترين حكمت خداوند است كه به فرستاده ى خودش و كسى كه واسطه ى بين وحى و خلق بوده ، امر مى كند كه با كسانى كه وارد اين دين شده در امورشان مشورت كند !

آيا كسانى كه در زمان حيات و زندگى رسول اسلام شايستگى " مشورت در امور " داشتند ، بعد از وفات ايشان كه احتياج به مشورت و " شورى " بيشتر است ، اين حق از آنان گرفته مى شود؟

دنياى كنونى در حال حاضر دم از دموكراسى و حق تعيين مصير براى تمام انسانهاست ، در حاليكه اسلام اولين آئينى است كه حق تعيين آينده و دخالت در امور زندگى را از همان بدو دوران اسلام به انسانها داده و تاريخ شاهد بهترين دورانى بوده كه مسلمانان بهترين نوع تمدن   را به شرق و غرب ارمغان داده و اين همان وعده ى قرآن است كه  " كنتم خير أمة أخرجت للناس .... "

" شما بهترين أمتى هستيد كه براى مردمان آمده ايد "

حال تمام حكومتهاى جهانى را با اولين دوران اسلام  مقايسه كنيد .

مى بينيد حتى يهوديان بهترين دوران خود را در سايه ى حكومتهاى اسلامى مى ديدند زيرا يهوديان در سايه ى حكومت هاى مسيحى جز ظلم نديدند بر خلاف حكومت هاى اسلامى كه از حقوق مدنى و دينى آنان به خوبى حفاظت مى كرد. 

با عرض تشكر از زحمات شما ، من دو باره آن تكه را كه نقل كردم مى گذارم تا ببينم مشكل كجا بود:

به اين روايات توجه بفرماييد :

يروى أن زرارة - وهو من أتباع الإمام جعفر الصادق وأهم شيعته- لم يعرف الإمام بعد وفاة جعفر، فأرسل ابنه يستطلع الأمر، ولكن زرارة مات قبل أن يرجع إليه ابنه بخبر الإمام بعد جعفر، فقال زرارة حين حضرته الوفاة:- (اللهم إني أأتم بمن يثبت هذا المصحف إمامته)
كمال الدين وإتمام النعمة، ص75-76.

زراره ، يكى از اتباع امام جعفر الصادق و شيعيانش ، بعد از وفات جعفر ،  امام زمانش را نمى دانست بدين سبب پسرش را فرستاد تا برايش خبر و علمى بياورد ولى او ( زراره ) قبل از بازگشت پسرش مرگ به سراغش آمد ، پس در لحظه وفاتش گفت : " خداوندا من به آنكس كه اين كتاب امامتش را ثابت مى كند اقتداء مى كنم ."

ببنيد، من منظورم فرستادن فرزند براى معرفت و علم و خبر امام بعدى بود كه به خوبى مى شود استنباط كرد.

اما اعتراض شما به اولين عبارت است و آنهم " زراره ، .........  امام زمانش را نمى دانست  "

اگر اين جمله شما را ناراحت كرده متأسفم ولى آيا بقيه نص را نيز رد مى كنيد؟

منظورم فرستادن فرزند و اينكه قبل از بازگشت فرزندش و آوردن خبر ، در بستر مرگ ، زرارة با گرفتن قرآن مى گويد : " خداوندا من به آنكس كه اين كتاب امامتش را ثابت مى كند اقتداء مى كنم ."

ببنيد ، من نص آن روايت را از طريق بحث در اينترنت يافتم و احتمال دارد در كنار آن روايت تحليل شخص را گذاشته ام.

ولى با بحث و زحمت شما بيشتر متوجه شدم.

اما اميدوارم به اين مسائل نيز توجه كنيد كه يكى از راويان ، متهم به شك و خروج از تشيع شده است.

احمد بن هلال يكى ديگر از راويان اين روايت متهم به شك در امامت امام زمانش بوده و سپس او را به خروج از تشيع و ورود به عقيده مخالف ذكر كرده اند!

اين مسئله كه دوشخص به دو صورت و تحليل مختلف امام زمان خود را تمى شناختند ، براى من مورد سؤال واقع شده است.

يكى از آنان به " تقيه " توجيه شده و ديگرى به خروج از تشيع !